ตัวยึด

การได้ให้ เป็นผู้ให้ก่อให้เกิดความสบาย ทำไมจึงสบาย เพราะมันเป็นการปล่อยออกไป ละออกไป ที่มันสบายเป็นเพราะมันไม่ยึด กฏเดียวกับความไม่ยึดในจิตใจ เมื่อให้ทานให้อภัย ให้ด้วยความปราณีและเมตตา อย่างแท้จริง มันคือการปลดลูกตุ้มที่ถ่วงเราไว้อยู่ทีละอันสองอัน มันเบา ยกตัวอย่างง่ายๆเวลาทำบุญตอนเช้าๆทำไมก่อนใส่ถึงงัวเงียกันนัก แต่พอใส่เสร็จชั่ววูบนั้น มันโล่งทันที มันรู้สึกสดใส แต่ประเดี๋ยวสักพัก ถ้าไม่มีอะไรทำต่อก็ไปง่วงต่อ. พอจะเห็นอานิสงฆ์ปราดนึงของการไม่ยึด เห็นถึงความสุขความสบายที่เกิดแก่ใจเรา นี้แค่ทางกายแบบเล็กๆน้อยๆนะ ถ้าบริจาคอะไรหรือสละอะไรที่ก่อคุณประโยชน์ได้มากกว่านี้ละ ความอิ่มเอิบในการปล่อยนั้นก็จะยิ่งทวีความเบาให้กับเจ้าของมากขึ้นไปตามลำดับ แล้วถ้าไม่ต้องใช้สื่อในการปลดแอกเช่นทรัพสินเงินทองหรืออาหารละ ปลดมันตรงๆที่ใจเลย จะได้ผลเร็วกว่านั้นแน่นอน แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าอันนี้ปลดยาก แต่ทำได้แล้วมันหมายถึงการเขยิบจิตเข้าไปใกล้ความเบาที่ยิ่งใหญ่และเป็นอมตะมากขึ้นเท่านั้น ยกตัวอย่างเช่น จะปลดตัวเองที่เคยยึดกับคนคนนั้นเอาไว้นานแสนนาน พยามหาเหตุผลนานับปะการมาอธิบายให้ตัวเองหายเศร้า เดี๋ยวเหตุผลก็เข้าข้างเขา เดี๋ยวเหตุผลก็เข้าข้างเรา เวลาเหตุผลเข้าข้างเรามันก็ค่อยยังชั่วหน่อย เพราะใจมันฮึดเข้มแข็งจะสู้ต่อ แต่เดี๋ยวสักพักไปเดินสะดุดเจอที่เดิม เพลงเก่า ของรักของหวงที่เคยคุ้นตากันมา ใจก็จะไปควานหาเหตุผลไปเข้าข้างฝ่ายตรงกันข้ามกับความเข้มแข็ง แล้วตัวยึดก็กระโดดเกาะพันธนาการเหล่านั้นขึ้นมาอีกทันที ก่อให้เกิดมวลหนัก มันไม่สบายกายไม่สบายใจ มันหนัก มันอยากจะตีโพยตีพาย อยากแสดงความเสียใจ จิตใจคนเราถ้ากำลังอยู่ในระหว่างฝึกการใช้ชีวิตแบบฆารวาสให้ทุกข์แค่พอสมควร ก็ต้องฝึกปลดแอกตัวเองให้เป็น ไม่งั้นมันจะจม จะทุกข์ จะไม่ยึดทำอย่างไร ถ้าเรียกว่าไม่ยึดเลย คงยังทำไม่ได้ แต่เราขอแนะนำว่าให้หาที่ยึดใหม่ ที่จะทำให้เราไม่เจ็บตัว เจ็บใจ ในภายหลัง ถ้ายึดอันไหนแล้วหนัก มันเจ็บมันถ่วง ให้เปลี่ยนทันที
อ้าวแล้วใครละหรืออะไรละที่เราจะไปยึดเขาได้ดีที่สุด ข้อนี้ต้องแล้วแต่ตัวบุคคลนั้นๆเลย แต่มีหลักในการเลือกตัวยึดอยู่ว่า คนนั้นหรือสิ่งนั้นต้องไม่มีส่วนได้ส่วนเสีย มีความเป็นกลาง และ เราจะไปเรียกร้องเอาอะไรกับเขาไม่ได้ เช่น ลมหายใจ ลูกประคำ พระบนคอ พ่อ กับ แม่ หรือผู้มีพระคุณยังพอได้อยู่นะ แต่ถ้า เราไปงอแงเรียกร้อง แล้วมีส่วนได้เสียกลับมาเมื่อไหร่ ก็จะไม่ถือว่าเป็นการปลดแอก หรือ หารปล่อยว่าง เพราะถ้าเราได้เพื่อนพี่น้องหรือคนที่รักเราพร้อมจะทำทุกอย่างให้กับเรา เมื่อเขาเหล่านั้นฟังความทุกข์เดือดร้อนของเรา แน่นอนว่าเขาจะต้องพลอยทุกข์ไปกับเราด้วย แล้วเราก็ไปยึดเขาไว้ แล้วเขาก็จะมาช่วยยึดเราไว้อีกที ถามว่าความทุกข์ที่เกิดขึ้นอยู่นั้นจะถูกสลัดทิ้ง หรือ หายไปไหม ไม่ไปไหนเลย มันจะแค่เอาอารมณ์ยึดพ่อยึดแม่เข้ามาแทนที่(แบบชั่วคราวในบางราย) เพื่อรอการไปหาที่ยึดใหม่ทดแทนไอ้ตัวที่เราเพิ่งเจ็บกับมันไป มันอาจจะเป็นแฟนเก่า เพื่อนรักที่หักหลังกันมา หรือใครก็ตาม เพราะแผลเดิมเราไม่ได้ถูกรักษาอย่างถูกวิธี ไม่เย็บ ไม่ใส่ยา แค่เอาผ้าบังมันไว้ เพื่อรอการติดเชื้อต่อ เมื่อเปิดผ้าออกเท่านั้นเอง ทำไมถึงต้องแนะนำที่ยึดที่ดี(ในระดับฆารวาสขั้นพื้นฐาน) เพราะเมื่อความเสียใจ ความทุกข์ใจเกิดจากการที่เราไปยื่นมือไปคว้า. บ้านที่ไฟไหม้ ของรักที่โดนขโมย คนรักที่เสียชีวิตไป นานับปะการที่เรากำลังทุกข์ทรมานอยู่ในขณะนี้ มันมีกุญแจตัวเดียวกัน คือ ตัวยึดเกาะที่เราทุกคนมีอยู่ ถ้าให้คุณจินตนาการ ตัวเนียวๆดำดำที่มีหน้าตาเหมือนยางมะตอยแล้วใส่ลูกตาให้มันไปสองอันพอให้แลดูน่ารัก แล้วเราเรียกมันว่าตัวยึด ตัวยึดนี้จะทำหน้าที่จับต้องทุกอย่างที่ขวางหน้า ทั้งชอบและไม่ชอบ ดังนั้น มันจะให้ทั้งคุณและโทษ แล้วแต่ว่าเราไปยึดกับอะไร.

วกกลับมาที่ตัวอย่างคู่รัก ตัวยึดมันก็เปรียบเสมือนส่วนหนึ่งที่ยื่นออกมาจากจิตของเราทุกคน มันเป็นเหมือนท่อส่งถ่ายข้อมูล. แล้วคนที่สั่งมันได้คือใคร จะว่าไปในเบื้องต้นคนที่สั่งตัวยึดได้คือเจ้าของมัน และเจ้าของตัวยึดก็คือตัวเราเอง ส่วนตัวยึดเอง มันไม่รู้หลอกว่าจะยึดอะไรบ้าง เพราะมันมีคุณสมบัติในการยึดทุกสิ่งทุกอย่าง มันเป็นธรรมชาติของมันอยู่เช่นนั้น แต่เจ้าของตัวยึดจะสั่งให้มันไปยึดรูป รส กลิ่น เสียง ความต้องการใดใด แล้วแต่ความอยากของเจ้าของ.. แล้วทำไมเวลาทุกข์ถึงจะสั่งให้ตัวยึดไม่ไปยึดทุกข์ละ ... อ้าวแล้วใครบอกว่าไม่ได้ล่ะ มันก็ง่ายพอพอกับที่จะบอกว่า อาหารบูดเหม็นเน่ามันไม่ดีต้องทิ้งไป แล้วไปซื้ออาหารใหม่มากินบำรุงร่างกายไง ถ้าจิตมันเข้าใจจริงๆมันก็จะคลายออกเอง ปัญหาคือเราไปตั้งโปรแกรมบอกกับตัวยึดของเราว่าให้ย้ำๆๆๆ ทำแบบนั้น แบบนั้น แบบที่ยึดทุกอย่าง ซ้ำๆลงไปแบบไม่ต้องได้หายใจหายคอบนพื้นที่ว่างโลกของโลกใบนี้ แบบที่อยากได้ อยากมี อยากเป็น อยากสารพัดอยาก ได้มาแล้ว ไม่พอ ได้แล้วต้องเอาให้มากขึ้น เราพร่ำสอนตัวยึดอย่างไร มันก็เกาะแกะอยู่แต่กับเรื่องแบบนั้น สอนมันให้กินอาหาเน่า มันก็ยึดอาหารเน่า เพราะความไม่รู้ ก็เข้าใจผิดมาตั้งหลายครั้งหลายกัลป์แล้วด้วย แล้วนำพาอาหารเน่ามาเลี้ยงจิตเราไง. ถ้าจิตมันฉลาดแล้วมันไม่ทำหรอก. เอ้ากลับมา. แต่การยึดกับตัวบุคคลมันไม่ได้ปล่อยกันง่ายๆนะ .. จริง .. แต่อย่าลืมว่าตัวกุญแจมันคือตัวเดียวกัน ตัวยึดกับการปล่อยมันอยู่ในตัวเดียวกัน นั้นหมายความว่า เหตุอยู่ที่ไหน แก้มันที่นั้น ด้วยความที่มันเป็นตัว ตัวเดียวกัน ตัวจับกับตัวปล่อย ก็ตัวเดียวกัน แผงควบคุมก็ตัวเดิมคือจิตของเรา อย่าไปแก้คนอื่น อย่าไปแก้ที่อื่น ถ้าทำได้ก็เป็นการแก้ปลายเหตุ ถ้ามันช่วยได้ ก็แค่ชั่วคราว แล้วก็จะกลับกลายมาเป็นแผลเดิมๆที่ไม่เคยรักษาให้หายแต่เอาผ้ามาปิดไว้เพื่อจะได้ไม่เห็นมันแทน .. ขั้นตอนแรกๆเวลาเจอเรื่องทุกข์ร้อนไม่ได้ดังใจ เกิดความทุรนทุรายกับการสูญเสีย ให้เปลี่ยนฐานที่ยึด อะไรที่เราเคยไปยึดมันก็เปลี่ยนที่มันสะ มายึดที่ลมหายใจ ไปยึดที่เวลาเท้าเดินๆบนพื้น ไปยึดกับอะไรที่สามารถอยู่กับตัวเราได้ ลองคิดดูนะ ถ้าเราเคยทุกข์กับการคิดเรื่องคนนั้นคนนี้ สัก 5 ชม. ต่อ วัน นั้นหมายความว่า เราดำดิ่งจมปลักกับอาหารบูดที่เอามาเลี้ยงความรู้สึกจิตใจ ภายในวันนั้น 5 ชม. ที่ผ่านไป ตัวเราจะรู้สึกหนักอึ้งไปมากแค่ไหน ถ้ายิ่งไปยึดกับอะไรที่จะพาให้เราเกิดจิตนาการ ความหลงไหลเคลิบเคลิ้ม เช่น เสียงเพลง และ เหล้า เพราะนั้นมันคือการสะบัดตัวยึดเข้าไปเกาะ เมื่อมันเกาะกับอะไร จิตเราจะดูดสิ่งนั้นเข้ามา เราไปยึดกับเพลง เพลงมันไปทางไหนเราก็ไปตาม เพลงรักโศกเศร้าสลดหดหู่ ก็ยิ่งพาให้ติดเชื้อรามปาม กันใหญ่ ผสมผสานเข้ากับเหล้ายา ก็พากัน...สันตะโลเพิ่มเป็นเท่าทวีคูณ กว่าจะกลับตัวได้อาจพลาดพลั้งก่อซ้ำทำซ้อน ให้เจ็บเรื่องใหม่ๆตามมาอีก ฉะนั้น การที่เราจะเปลี่ยนที่ยึด จากนานาสารพัดทั่วโลก มาเป็นสร้อยลูกประคำเล็กๆที่ข้อมือ ก็จะไม่เสียหายอะไร ราคาไม่แพง แต่ประโยชน์มหาศาล หรือถ้าเซียนพอจะหันมายึดลมหายใจตอนไม่มีสร้อยประคำก็ ทำได้ทันทีตราบใดยังมีชีวิตอยู่ ลมหายใจก็ยังคงยังอยู่ด้วยไม่ไปไหน. จะเป็นมือเป็นเท่าก็ยังเป็นสิทธิของเราอยู่



ทำไมการเปลี่ยนที่ยึดจึงเกิดประโยชน์
1 ล้างแผล ทำความสะอาด: ในบางครั้งบางที เราอาจจะยังหาเหตุผลมาหักล้าง อารมณ์ชั่ววูบไม่ทัน สติที่ตามไม่ทันเพราะความ
เคยชินที่สะสมมานาน สติอาจจะหนืดไปหน่อย ทำให้เกิด ความตกใจ อาจทำให้เราพลาดพลั้ง หุนหัน เผลอพูด ด่วนกระทำ
การ ขาดสติ ต่อด้วย เกิดอารมณ์โกรธ กลัว ดีใจ หรือ เศร้าเสียใจ บางทีมันปนเข้ามาเสมือนหลายอารมณ์ในเวลาเดียวกัน
ก็มี สิ่งเหล่านี้มันมีขั้นตอนการเกิดที่ทับซ้อนก่อตัวขึ้นมา กว่าจะถึงขั้นตอนเงื้อมมือไปตบใครเข้าด้วยความโกรธนี้ ไม่ใช่ง่ายๆ
และก็ไม่ใช่ยากๆเลย ยกตัวอย่างเช่น ในขณะที่กำลังรอต่อคิวเข้าห้องน้ำอยู่ ก็มีผู้ไม่เคยชินกับการอยู่ร่วมในอารยชน เดินเข้า
มาแทรกข้างหน้าเรา พร้อมทำไม่รู้ไม่ชี้ เสมือนโลกนี้มีเขาอยู่เพียงลำพังกับห้องส้วมสาธารณะ ถ้าเราเอาความรู้สึกปวดฉี่ไปจับ
ที่หน้าของเขา เราจะพบว่า เห้ย อาไรเนียะ .... ติ๊ด ๆ ๆ ๆ .... ภาพ slow motion ที่เราจะเห็นนักวิ่ง
นามิเบีย ที่ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อหลายมัดเรียงตัวเป็นริ้วสวยงาม กำลังพุ่งตัวเข้าเส้นชัยแห่งความโกรธแบบแซงหน้า
พระสติมาตั้งแต่ออกstart มันหยุดไม่ทันแล้ว โกรธวิ่งชนเปรี้ยงเข้าเส้นชัยในรอบแรกอย่างสวยงาม. ในบัดดลนั้น เราอาจจะ
ออกปากพูดกับเขาที่เข้ามาแทรกเลยว่า "คุณ ฉันมาก่อน ทำไมคุณมาแซงได้ไงไปต่อแถวสิ" แล้วถ้าคุณคนนั้นเกิดหันมา
ตอบแบบกระพริบตาโตๆเป็นหน้าตุ๊กตาไบรท์ใส่ว่า "ก็แล้วไง" เท่านั้นแหละนักวิ่งนามิเบียของเราก็จะวิ่งเข้าเส้นชัยฝุ่นตลบ
อีกรอบแบบที่หาพระสติไม่เจอเลย เอาละทีนี้ เราจะเถียงกับเข้าต่อ จะสงบ หรือว่าจะโรงพักดี ณ วินาทีแห่งทางเลือกที่
สับขาหลอกเราอยู่นั้น ก็เริ่มเห็นพระสติวิ่งผ่านม่านหมอกมาแบบจางๆ จางมากๆ แต่ก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี จิตก็คว้าหมับที่ยึด
ตัวใหม่เอาไว้ก่อน คือลมหายใจ แม้ว่ากลิ่นโดยรวมจะไม่เอื้อต่อการเจริญขันติบารมีก็ตาม แต่เมื่อเหตุการณ์สงบลงได้ เมื่อต่าง
คนต่างเข้าห้องน้ำเสร็จแล้วเดินแยกย้ายกันออกมา เราถึงค่อยมา ล้างแผลใส่ยาเป็นขั้นตอนต่อไป

2.ปิดแผล เย็บ แล้วใส่ยา: เริ่มค้นหาเหตุ และ ผลจากสิ่งที่เกิดขึ้น
หลังจากสงบสติอารมณ์ได้จากเหตุการณ์ระทึกขวัญ ที่ตัวเองเกือบพาตัวเองและนักวิ่งนามิเบียเข้าวิน ลองไปหาที่สงบๆจิบกาแฟอุ่นๆเค้กเล็กๆสักชิ้นทอดตามอง คน สัตว์ สิ่งของที่สบายตา เป็นการให้รางวัลต่อความมีขันติบารมี เมตตาต่อสัตว์โลกและตัวเอง ทวนใจกลับไปหาต้นเรื่องเดิมๆด้วยการวางใจไว้ตรงกลางอย่างไม่มีกรดไม่มีด่าง คนเราส่วนใหญ่มักเข้าข้างตัวเอง(อย่างมากด้วย) การวางใจเป็นกลางจะทำได้ดีเมื่อเราสงบจากสิ่งกระทบโดยรอบ เอาล่ะ ทีนี้ ตั้งคำถามให้ใจเราตอบ สืบสวนสอบสวนกันอย่างไม่เครียดแต่จริงจัง ว่า เมื่อที่ผ่านมาถ้าเราต่อล้อต่อเถียงกับผู้หญิงคนนั้นอะไรจะเกิดขึ้น ท่าทางเขาเป็นอย่างไร อาจเป็นผู้หญิงที่มีนิสัยชื่นชอบความเจ็บปวด ชอบเอาชนและอาจจะมีคู่ในสายพันธุ์เดียวกันที่ยืนรอข้างนอก ถ้าทะเลาะไปแล้วเรื่องบานปลาย เกิดเขาลงมือกับเราหรือเรียกคนอื่นมาช่วยทำร้ายเรา ใครจะเสียหายมากที่สุด = "เรา"เสียหายที่สุด แล้วถ้าเกิดเขาเชื่อเราและเดินไปต่อแถวง่ายๆ เรื่องมันก็จบ สบายๆแบบนั้น ซึ่ง เป็นไปไม่ได้ เพราะ ถ้าผู้หญิงที่อยู่ในวัยเดินมาเข้าห้องน้ำโดยไม่มีแม่จูงมือมา ย่อมมีอายุอยู่ในเกณฑ์ได้รับการศึกษา และการศึกษาทั่วโลกตั้งแต่อนุบาลคุณครูก็ปลูกฝังให้เด็กมีระเบียบวินัย จะเป็นไปไม่ได้ถ้าผู้หญิงในวัยจริตใส่ขนตาปลอม กระพริบตาเป็นตุ๊กตาไบรท์ได้จะไม่รู้กฏสังคมข้อนี้ แสดงว่าที่มาลัดคิวคือ รู้ว่าทำดีเขาทำกันอย่างไร แต่ฉันเก๋าฉันจะขวางฉันจะอวดกร่าง อย่าคิดว่ามีแต่เพศชายที่ชอบกร่าง ผู้หญิงที่มีสรีระบอบบางหลายต่อหลายคน ก็กลั้นหายใจเบ่งกันหน้าเขียวหน้าเหลืองอวดเก๋ากันไม่น้อย แล้วการไปมีเรื่องกับคนที่มีตัวเองเป็นเรื่องอยู่แล้วก็ไม่เหมาะสมต่อการลงทุนของเราเลย มันเหมือนคนที่เขียนโปสเตอร์แปะบนหน้าผากตัวเองว่าฉันไม่อยากทำดี แต่แทนที่จะเขียนโปสเตอร์แบบนั้น ก็ละเลงไปทั่วตัวด้วยการทำกริยาที่ก่อความเดือดร้อนให้ผู้อื่นแทน เมื่อเรามองคนแบบนี้ออกแล้ว จงอย่าให้เขาได้สมหวัง เพราะเราจะไม่ทำตัวเป็นเหยื่อให้คนพาลง่ายๆ ... หาเหตุผลไล่ๆต่อๆมาจนจบรอยต่อของเรื่อง จากการไม่อยากมีเรื่องกับคนไม่ดี ทำไปแล้วตัวเองเดือดร้อนแน่นอน ดีแล้วที่ฉันไม่ได้กระโดดใส่เขาเมื่อตะกี้ ฉันนี้มันน่าภูมิใจที่คิดได้ น่าดีใจที่ไม่เป็นเหยื่อสนองตอบความอยากมีเรื่องของคนพาล ฉันฉลาดนะนี้ เอ้าา ยกให้ตัวยึดมาเกาะกับการชื่นชมตัวเองสักหน่อย ฉลาดที่เอาตัวรอด แค่ไม่พูดกลับไม่ปะทะกลับเรากลับเป็นคนชนะอย่างขาวสะอาด ขอยกตัวอย่างดิบๆที่เป็นยาใส่แผลที่ใช้ได้ดีสำหรับผู้เขียน สูตรนี้ไม่หวงแต่ถ้าใครคิดสูตรยาได้เองจากความคิดของตัวเอง มันจะเป็นยาแก้ส่วนตัวที่ดีที่สุดสำหรับบุคคลนั้นๆ เคยมีเหตุการณ์ที่โดนฝรั่งทำกริยาและพูดจาดูถูก เราก็รู้สึกโกรธว่าทำไมเขาทำแบบนั้น เราพูดไม่ได้อย่างเขาไม่ได้หมายความว่าเราโง่ไม่เข้าใจสังคม อะไรถูกผิด มันแค่การสื่อสาร แต่เขากลับมองเราต่ำต้อย ด้วยความเขลา เราก็น้อมรับราชองค์การของเขาจริงๆ เขามองเราแย่ เราก็มาโกรธมาเสียใจ สมใจคนที่ว่าเราเลยสิ ก็เขาต้องการให้เรารู้สึกแย่เราก็แย่ตามใจเขาสะงั้น แหมตอนนั้นคิดไม่ได้นะ หาตัวยึดก็ไม่ทัน ยืนมือเย็น หน้าร้อน คอแข็งไปหมด คล้ายจะเป็นโรคพิษสุนัข. กว่าจะมาหาสูตรยารักษาตัวเองได้ก็ตอนได้ฟังประโยคนึงจากyoutube ที่ลอยเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ เมื่อยายคนนึงท่านพูดว่า โอ๊ยไม่รู้ว่าหมามันจะเอาอะไร เห่าอยู่ได้ ยายก็พูดภาษาหมาไม่เป็นสะด้วยสิ .. แค่ประโยคที่ถ้าเราไม่มีแผลคาใจ มันอาจกลายเป็นเหมือนอีกหลายๆประโยค ที่ผ่านมาและผ่านไป ก็จะเหมือนสมุนไพรที่ขึ้นอยู่รอบๆสวนหลังบ้าน เวลาเราไม่เจ็บไม่ป่วย ก็ไม่เคยรู้หรอกว่า อะไรใช้ทำรักษาอะไรได้บ้าง แค่ประโยคนั้น ก็ทำให้ตัวยึดเราคลายออกในทันที เพราะใจมันยอมรับ ว่าจริง ใจก็ให้เหตุผลตามไปเลยว่า นี้เรากำลังหัดเห่าภาษาเขาอยู่นิน่า เวลาหมาเห่าทำไมเราไม่โกรธ เพราะเราไม่เข้าใจมัน แล้วมิหน่ำซ้ำยังเดินหนีและไม่สนใจ ปล่อยให้มันเห่าเก้อ ไร้เงาคนมาสนใจ คนที่ไม่รู้จักไม่ได้หวังดี ไม่มีบุญคุณกับเรา แค่เจอกันและผ่านไป จะไปใส่ใจอะไรกับเขา ถ้าเขามีค่าค่อยให้ความสนใจสิ หรือต่อให้เข้าใจว่าฝรั่งพูดว่าเราหมายถึงอะไร แต่เจตนเขากับความตั้งใจของเราก็ไม่ต่างจากฟังหมาเห่าอยู่ดี มันไม่สะเทือน มันไม่เดือดร้อน เรื่องมันก็จบ แผลมันก็ไม่ค้างคา ใส่ยาแล้วก็ปล่อยให้หาย ถ้าจะมามองว่า อ้าว เราคิดได้อย่างไรว่าเราดีกว่าคนอื่น ไปว่าคนอื่นหมา ไม่ใช่นะ มันเป็นการเปรียบเปรยคุณค่าที่เราไม่ควรนำมาใส่ใจ และเหตุผลใดที่ใจของเจ้าของมันยอมรับ แล้วแผลมันถูกเยียวยา มันถูกเสมอ. เราคิดเองดังๆในใจ ไม่ได้มาบอกให้ใครรู้ แต่ในกรณีศึกษาเลยเอามาเล่าต่อกันฟัง

เรื่องโรคทางใจ ก็มีมาเยี่ยมเยียนเราเราท่านท่านกันอยู่บ่อยๆ รักษาก็เป็นเรื่องๆไป อันไหนแค่รอยแมวข่วนก็ไม่ต้องไปหาเหตุผลกับมัน ปล่อยไปเลยไม่ต้องเสียเวลา แต่ถ้าอันไหนที่แผลมันถูกกดลึก รู้สึกว่าตัวยึดมันจับจ่อไม่เป็นอันทำอย่างอื่น มันต้องแก้ มันก็ต้องแก้ เหตุผลคือการสมานแผลใส่ยา พอแก้ตัวเองได้จนเกิดความชำนาญแล้ว ต่อๆไป ตัวยึดของคุณจะมีประสิทธิภาพฉับไวเหนือประสาทการปรุงแต่ง พอมีอะไรเข้ามา ตัวยึดจะ จับ-ปล่อย จับ-ปล่อย ในเวลาอันรวดเร็ว ไม่ก่อความเดือดร้อนให้เจ้าของ เพราะยังไม่ทันเดือดร้อนก็ปล่อยทิ้งไปแล้ว หรือถ้าใครอยากอัพเกรดความสามารถไปถึงระดับสูงกว่านั้นอีกก็สามารถทำได้ จนวันนึง ตัวยึดก็จะรู้สึกเหนื่อยในตัวของมันเอง และเลิกยึดไปเอง ใจที่ไม่ยึดคือสุขที่ไม่รู้จะบรรยายได้อย่างไร และก็แปลกที่ต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามกลไก กระบวนรอบของเหตุผลและความคิด เฉพาะบุคคลนั้นๆ ตามความสมบูรณ์ในเวลาอันสมควร