ค่านิยม

ความจริงเราก็อยากจะโวยวายและตราหน้าว่าทักษิณเป็นคนผิดแต่เพียงผู้เดียว แต่จะว่าไปมันก็ไม่ใช่ คนไทยด้วยกันดูถูกคนไทยด้วยกันมาตั้งแต่ยุคไหนต่อยุคไหน คนมีความรู้ความสามารถสักกี่คนจะยอมเสียสละตัวเอง เข้าไปสอน ไปเปิดตาเด็กบ้านไกลผู้ใหญ่บ้านนอกว่าเราควรเชื่ออะไร ไม่หลงกลคนลวงยังไง ทำไมประเทศถึงเจริญได้แค่ถัวงอกหัวโต เพราะโตแต่กรุงเทพ ทำไมบ้านเมืองที่เขาเจริญกันจริงๆเขาเจริญไปถึงต่างจังหวัด คนไทยดูถูกกันเอง ทิ้งถิ่นฐานบ้านเกิด ไม่กลับไปช่วย ไม่กลับไปพัฒนาบ้านเมืองถิ่นไกล เพราะคนไทยที่เข้ามาเรียนกันสูงๆ กลัวจะอับอายถ้าไปทำงานต่างจังหวัด ทั้งที่คนไทยบางกลุ่มที่น่าจะนำความเจริญกลับบ้านเกิด กลับไม่ทำเพราะกลัวความลำบาก ก็ปล่อยให้พ่อแม่ปู่ย่า ตา ยาย ที่ไม่รู้ตาสีตาสา เป็นผู้ที่อ่อนแอไร้ที่พึ่ง ไม่มีภูมิคุ้มกันกลลวงของพวกผู้ใหญ่บ้านและหัวคะแนน ถูกชักจูงให้เชื่อสิ่งนั้นสิ่งนี้ และก็ถูกล้างสมองว่าตามเขาไป คนไทยอยากได้คนดีมาบริหารบ้านเมือง แล้วทำไมคนไทยถึงกระจุกอยู่แต่ในกรุงเทพ ประเทศไทยไม่ใช่กรุงเทพ แต่คนไทยที่มีความรู้มีการศึกษาที่ดีต่างหากที่ขี้ขลาด คิดว่าตัวเองจบสูง จบนอกมา ต้องทำงานบริษัทดีดีใส่สูทนั่งห้องแอร์จ่อหน้าคอมเท่านั้นถึงได้รับการยอมรับ แล้วพอบ้านเมืองมีปัญหาก็ออกมาแย้วๆทีแล้วก็มุดหัวกลับไปทำกิจวัตรเดิมๆ มีปัญญาชนคนไหนกล้าพอที่จะเจียดเวลาในชีวิตส่วนหนึ่งไปปลูกฝังความถูกต้องความเจริญและความจริงให้กับเด็ก ให้ประชาชนที่ถูกปิดหูปิดตาที่ต่างจังหวัด มันยังไม่สายไปสำหรับการเริ่มต้น แต่มันจะสายถ้าเราไม่คิดแม้แต่จะเริ่มต้น เราต้องทำความดีต่อเมื่อมีคนเห็นเท่านั้นหรือ ความดีความภูมิใจมันไม่ได้อยู่กับเราตอนเรานอนหลับเงียบๆในห้องคนเดียวหรอกหรือ สิ่งที่พ่อหลวงตรากตรำทำงานตั้งแต่เราจำความได้ ท่านเดินทางไปต่างจังหวัด ไปสร้างความเจริญ ในที่ที่ทุรกันดารที่สุด สมัยนั้นมันยิ่งลำบากลำบนกว่าวันนี้กี่ร้อยกี่พันเท่า นายหลวงท่านทำเป็นตัวอย่างให้เราแล้ว เราจะช่วยท่านสานต่อเจตนารมณ์เหล่านั้นไม่ได้เชียวหรือ เราอย่าใส่แค่ริสแบน แปะสติ๊กเก้อว่า เรารักนายหลวง แค่นั้นเลย พ่อเหนื่อยมามากพอแล้ว วันนี้เราขอให้พ่อพัก เราจะบอกพ่อว่า จากนี้เราจะสานต่อสิ่งที่พ่อทำ จะทำให้พ่อเห็นตอนที่พ่อยังมีชีวิตอยู่ เราอยากให้พ่อได้ภูมิใจ แม้มันจะลำบาก แม้มันจะเทียบไม่ได้กับความลำบากที่พ่อเคยสู้เพื่อเรามา แต่เราก็จะทำ แม้มันจะเป็นส่วนเล็กๆ เป็นจุดเล็กๆ แต่หลายๆจุดรวมกัน เราจะช่วยกันกอรปกู้ชาติ โดยไม่ให้มีการเสียเลือดเนื้อ เราจะช่วยกันโอบอุ้มและดูแลคนที่อ่อนแอ ให้เขาลุกขึ้นได้ ช่วยเหลือตัวเองได้ และช่วยเหลือสังคมรุ่นต่อๆไป ขอให้คนไทยอย่าดูหมิ่นคนไทยด้วยกันเอง ขอให้คนไทยอย่ายกย่องค่านิยมต่างชาติว่าดีกว่า แม้บางอย่างมันจะดีกว่าจริง แต่เราก็จะไปเรียนรู้ เพื่อนำมาปรับนำมาใช้ ไม่ใช่ลอกเลียนทำตามเขา แล้วมาดูถูกคนอื่นอีกที เพียงเพราะว่าเราไปเลียนแบบฝรั่งมังค่าได้เหมือนกว่าแสดงว่าเราเป็นคนมีค่าน่ายกย่องกว่าแค่นั้นหรือ ขอให้คนไทยด้วยกันอย่าดูถูกคุณลุงคุณป้าตามต่างจังหวัด อย่าดูถูกคนที่ใช้แรงงานทำมาหากิน (ถ้าเขาเหล่านั้นมีเงินเรียนเขาจะต่อกันจนถึงดอกเตอร์เหมือนอีกหลายๆคน) เพราะค่านิยมที่ผิดๆทำให้เราไม่รักกันเอง ตั้งแต่สมัยไหนต่อไหน คนไทยเหยียดหยามกันเอง ทำให้เกิดช่องว่างให้กลุ่มคนบางพวกที่เรียกตัวเองว่า สส. ที่แอบอ้างว่าเข้ามาดูแลบ้านเมือง เข้ามากอบโกยจากรอยโหว่ที่ถูกสร้างกันขึ้นมาตั้งแต่สมัยก่อน จนบานปลาย เกิดคอร์รัปชั่นไปทั่วหัวตัวกระทรวงกรม กินจนเรื้อรังจนก่อให้เกิดปัญหาใหญ่โตจนถึงทุกวันนี้
ถ้าคุณเป็นปัญญาชนที่กล้าพอจะสานต่อเจตนารมณ์ที่พ่อสร้างไว้ ถ้าคุณกล้าพอที่จะต่อสู้เพื่อความถูกต้องโดยไม่ให้มีการเสียเลือดเสียเนื้อ ถ้าคุณกล้าพอที่จะยอมเสียสละความสบายส่วนตัวเล็กๆน้อย ออกไปทำอะไรให้สังคมชนบท สังคมต่างจังหวัด ให้ความรู้กับเด็กๆพี่ๆน้อง คุณลุงคุณป้า จะเดือนละครั้งหรือปีละครั้งก็ตาม เราจะไม่ไปเปลี่ยนความคิดของเขา แต่เราจะไปสอนให้เขาคิดให้เป็น ตัวยาที่จะแก้คอร์รัปชั่นได้คือคุณธรรมและข่าวสารที่ไม่ถูกบิดเบือน ถ้าคุณกล้าพอจะทำให้พ่อภูมิใจสักครั้ง กล้าพอที่จะไม่ใช้ใบปริญญาเพื่อหาผลกำไรให้แต่ตัวเอง แต่กล้าพอที่จะแบ่งความรู้เหล่านั้นให้กับเพื่อนร่วมชาติ ให้เราทุกคนได้ใช้ปัญญาเป็นอาวุธสู้ต่อภัยคอร์รัปชั่นในสังคม พ่อหลวงเหนื่อยมาพอแล้ว เราจะไม่ร้องไห้เพียงเพราะความปลื้มใจที่พ่อทำเพื่อเรามามากแค่ไหน แต่น้ำตาหยดต่อไปจะเป็นพยานให้พ่อรู้ว่าเราชาวไทย ได้ลงมือทำแล้ว ได้สานต่อเจตนาของพ่อจริงๆ

พิทพิทยา หากที่เราเขียน จะได้ช่วยเตือนเพื่อนๆพี่ๆน้องๆและตัวเราเอง

ตนเตือน ตนเองได้ ให้พ้นผิด
ตนเตือนจิต ตนได้ ใครจะเหมือน
ตนเตือนตน ไม่ได้ ใครจะเตือน
ตนแชเชือน ใครจะช่วย ให้ป่วยการ (จำมาจากวัดสักแห่ง สมัยเด็กๆ)